Η νύχτα απλώνεται για μια ακόμη φορά στο παγωμένο χειμωνιάτικο Σικάγο, τα πλάσματα της νύχτας σκιρτούν και σηκώνονται. Στο South Side, στο Zero Club υπάρχει από νωρίς δραστηριότητα. Όλο το coterie έχει μαζευτεί για να πάνε να επιθεωρήσουν την γειτονιά του South Woodlawn, τα νέα hunting grounds που πέρασαν από το χθεσινό Elysium στην δικαιοδοσία των Carthians. Σύντομα θα αρχίσουν οι μοιρασιές, οπότε καλό είναι να επιθεωρήσουν με τα ίδια τους τα μάτια την γειτονιά.
Το South Woodlawn είναι στις παρυφές της επιρροής της έκτασης των South Side Carthians. Ακουμπά στην νοτιοδυτική άκρη του Jackson Park και φτάνει μέχρι τις γραμμές του τρένου, μία ταλαιπωρημένη περιοχή μειονοτήτων, ανέργων, συνταξιούχων και χαμηλοπληρωμένων, μια γειτονιά με κουτσουρεμένα όνειρα και ακόμη χαμηλότερες προσδοκίες. Το ταξί του Bruce γυρνάει σιγά σιγά στους δρόμους, όσο οι βρικόλακες κοιτούν παρατηρητικά την κίνηση στην περιοχή.
Στο ανατολικό τέλος της γειτονιάς ξεκινά το Jackson Park, η μεγάλη έκταση πρασίνου που καταλήγει στη λίμνη. Η βόρεια πλευρά του πάρκου ανήκει στο Kenwood, την μικρή γειτονιά - όαση που περιλαμβάνει πανεπιστημιακά κτίρια ανάμεσα στη φτώχεια του South side, όμως το νότιο πάρκο ανήκει σαφώς στη μαυρίλα: κανένα από τα φώτα του δρόμου προς τη μεριά του πάρκου δεν είναι αναμένα, ενώ η παραμέληση είναι εμφανής στα ασυμμάζευτα δέντρα και τους θάμνους και τα σκουπίδια που είναι σκόρπια παντού.
Ο Bruce διακρίνει κίνηση μέσα στο σκοτεινό πάρκο, διάφορες ομάδες ανθρώπων είναι μαζεμένοι σε πηγαδάκια. Κάποιοι μπαίνουν στο σκοτεινό πάρκο σκυφτά, άλλοι κοιτούν πίσω από την πλάτη τους, ενώ στον αέρα πλανάται μια αχνή μεταλλική, όξινη μυρωδιά, ένα μείγμα καπνών crack, crystal meth και αντίστοιχων ουσιών. Στο νυχτερινό πάρκο είναι στημένο ένα παζάρι ναρκωτικών.
Οι χαρακτήρες αποφασίζουν να βγουν από το αυτοκίνητο και να περπατήσουν την γειτονιά, όσο η Yulia μεταμορφώνεται σε νυχτερίδα και ξεκινά να επιθεωρεί την γειτονιά από ψηλά. Οι πεζοί βρικόλακες μπαίνουν μέσα στο πάρκο να δουν την δραστηριότητα, η οποία σίγουρα θα απασχολήσει την μοιρασιά της γειτονιάς και γρήγορα βλέπουν πως το πάρκο είναι μια απόλυτη νησίδα ανομίας. Αρκετές ομαδούλες φαίνεται πως έχουν χωρίσει τις συστάδες δέντρων σε περιοχές επιρροής, όπου οι συμμορίες διαθέτουν απλόχερα χημικό θάνατο σε όποιον έχει χρήματα να αγοράσει.
Παράλληλα, η Yulia από ψηλά διακρίνει ένα κτίριο να υψώνεται ψηλά προς τον ουρανό. Είναι μια μικρή εκκλησία γοτθικού ρυθμού, με δυο χαμηλότερους πλαϊνούς πυργίσκους να περιστοιχίζουν το κεντρικό πέτρινο καμπαναριό που υψώνεται προς τους ουρανούς. Η μορφή της εκκλησίας από μακριά είναι σαν μια σφιγμένη γροθιά να υψώνει ένα κωλοδάχτυλο προς τα πάνω, σκέφτεται η Yulia αναρωτιώμενη εάν ο συμβολισμός έγινε επίτηδες. Πλησιάζει προς την εκκλησία, πετάει μέσα από την μισάνοιχτη πόρτα και καταλήγει στο εσωτερικό της εκκλησίας, όπου δυο-τρεις άνθρωποι βρίσκονται ήσυχα σε στάση προσευχής.
Οι άλλοι βρικόλακες αφήνουν το πάρκο και ξεκινάνε να βολτάρουν στους κεντρικότερους δρόμους. Σε κάποια στιγμή, τα νεύρα τους τεντώνουν στιγμιαία όταν από την διπλανή διασταύρωση περνάνε δυο μηχανές που οι οδηγοί τους εκπέμπουν beast - προφανώς δεν είναι οι μόνοι που έχουν έρθει να επιθεωρήσουν την νέα περιοχή.
Τις επόμενες λίγες ώρες, οι ήρωες μαθαίνουν τα κατατόπια, χωρίς όμως να εντοπίζουν τίποτε άλλο εμφανώς ιδιαίτερο στην φτωχή οικιστική περιοχή. Κάποια στιγμή μέσα στην νύχτα πέφτουν και κάποια τηλεφωνήματα προς Kemil και τους άλλους Carthians, ορίζοντας μια συνάντηση για νωρίς την επόμενη νύχτα για να συζητήσουν πώς θα χειριστούν την νέα περιοχή.
Διαμοιρασιά
Μόλις πέσει το σκοτάδι, το Club Zero ανοίγει ξανά τις πόρτες του στους βρικόλακες. Παρόντες είναι όλο το Coterie του Zero, o Bruce, οι CBN Bikers, οι Iconoclasts και ο Kemil, ο οποίος αναφέρει στους υπόλοιπους πως ο Carter αρνήθηκε την πρόσκληση λέγοντας πως δεν φέρει αξιώσεις για την μοιρασιά του South Woodlawn.
Πριν ξεκινήσουν τα παζάρια, ο Kemil ξεκινά λέγοντας πως για αυτόν δεν έχει τελειώσει η διαμάχη με τον Rosenstein και τους Invictus. Δηλώνει πως θα συνεχίσει να τους στοιχειώνει και ζητά συμμάχους για τον αγώνα του αυτόν, όμως οι Bikers τον κόβουν απότομα λέγοντας πως αυτά μπορούν να περιμένουν, τώρα προέχει το South Woodlawn. Ο Kemil αποχωρεί εμφανώς απογοητευμένος από την συνεδρίαση.
Η κάθε ομάδα βρικολάκων εγείρει αξιώσεις: Οι εικονοκλάστες ζητούν χασκογελώντας την εκκλησία, την οποία οι άλλοι είναι χαρούμενοι να παραχωρήσουν. Για το πάρκο υπάρχει ενδιαφέρον τόσο από την μεριά των Bikers όσο και από τον Zero. Καμία πλευρά δεν δείχνει να υποχωρεί, καθώς το ενδεχόμενο κέρδος από τον έλεγχο του εμπορίου ναρκωτικών είναι σημαντικό. Στο τέλος, η Megan προτείνει έναν διακανονισμό: ο Zero θα προμηθεύει τις ουσίες και οι Bikers θα τις διακινούν, κρατώντας και τον έλεγχο του εδάφους αλλά μοιράζοντας τα κέρδη. Η συμφωνία μοιάζει δελεαστική και για τα δυο μέρη. Πριν κλείσει η συνεδρίαση, πετάγεται και η Έριν λέγοντας πως και αυτή θέλει να ιδρύσει ένα νέο haven εκεί και ζητά ένα ολόκληρο δρομάκι για δικό της, κάτι που οι λοιποί Carthians της παραχωρούν χωρίς πρόβλημα.
Ντετέκτιβ στο Σίσερο
Όσο οι άλλοι συνεχίζουν απασχολημένοι με τα πρακτικά της διαμοιρασιάς και της συμφωνίας, ο Bruce με την Yulia αποφασίζουν να πεταχτούν στο Cicero, όπου πριν λίγες ημέρες είχε εξελιχθεί το masquerade violation που αναφέρθηκε στο Elysium. Μετά από λίγο ψάξιμο, δεν αργούν να εντοπίσουν το σημείο του συμβάν από την γειτονιά που είχαν δείξει στα δελτία ειδήσεων.
Θυμούνται τις λεπτομέρειες: ένας μπάτσος συνέλαβε λίγο πριν το ξημέρωμα έναν τύπο με εφανή σημάδια σύγχυσης. Η ταυτότητά του έγραφε Walder Miner, εργάτης. Του πέρασε χειροπέδες και τον έβαλε στο περιπολικό, αλλά όσο έκανε τη γραφειοκρατία (και ο ήλιος εμφανιζόταν στον ορίζοντα) ο τύπος έσπασε τις χειροπέδες, κλώτσησε το οπλισμένο γυαλί, έριξε μια γροθιά στον μπάτσο αφήνοντάς τον αναίσθητο και στη συνέχεια έφυγε προς τον υπόνομο. Το επόμενο απόγευμα ο Miner πήγε στο σπίτι του όπου σκότωσε τη γυναίκα και την κόρη του, πριν χαθούν τα ίχνη του.
Ο Bruce ανοίγει τις αισθήσεις του και ρουφά το περιβάλλον, προσπαθώντας να εντοπίσει σημάδια από τα γεγονότα. Σε μια γωνια διακρίνει θρύμματα από οπλισμένο γυαλί σαν αυτό που έχουν τα περιπολικά στο πίσω μέρος. Να το περιπολικό, σκέφτεται και συνεχίζει το μονοπάτι. Μερικά μέτρα παρακάτω είναι ένας υπόνομος με μεταλλικό καπάκι, ελαφρώς παραμορφωμένο. Θέλει υπεράνθρωπη δύναμη για να παραμορφωθεί έτσι το μέταλλο... Ανοίγουν το καπάκι και κατευθύνονται προς τα μέσα.
Η μπόχα είναι απίστευτη - ο υπόνομος χρησιμοποιείται κανονικά και είναι απίστευτα στενάχωρος. Ο Bruce εξετάζει τους τοίχους και το γλιτσερό πάτωμα, ώσπου εντοπίσει ίχνη σε μια εσοχή. Κάποιος σαν να κουλουριάστηκε εκεί πρόσφατα. Ο Bruce φτιάχνει στο μυαλό του τον Miner, φοβισμένο σαν άγριο ζώο, να κουρνιάζει τρέμοντας τον ήλιο, ώσπου τον παίρνει η κούραση της μέρας. Δεν μοιάζει να έμεινε λεπτό παραπάνω μέσα στον υπόνομο από ότι χρειαζόταν, δεν υπάρχουν άλλα σημάδια εδώ κάτω.
Η Yulia σηκώνεται ψηλά και προσπαθεί να κοιτάξει την διαδρομή προς τα πίσω. Από το σημείο του περιπολικού, σε απόσταση δέκα λεπτών περπατώντας βρίσκεται ένα παρακμιακό μπαρ. Επιστρέφει στην ανθρώπινη μορφή της, μπαίνει μέσα και πιάνει κουβέντα με τον μπάρμαν και τους θαμώνες. Πράγματι, ο Miner ήταν γνωστός - ερχόταν δυο φορές τη βδομάδα για να τα πει με τα φιλαράκια του μετά τη δουλειά.Το επίμαχο βράδυ έφυγε μετά τις τέσσερις, μόλις σαράντα λεπτά πριν την ανατολή, τρεκλίζοντας από το μεθύσι. Και στα σαράντα αυτά λεπτά, πρόλαβε να γίνει βρικόλακας, να συλληφθεί, να πρωταγωνιστήσει στις τοπικές ειδήσεις αποδρώντας και να χαθεί στην νύχτα.
Επόμενη στάση το σπίτι του Miner. Η πόρτα είναι κλεισμένη με αστυνομική ταινία, αλλά οι βρικόλακες την παρακάμπτουν και μπαίνουν στο εσωτερικό. Το σπίτι δεν είναι καθόλου αναστατωμένο. Η σκηνή του φονικού έγινε στο σαλόνι: φαίνεται το περίγραμμα κιμωλίας από μια γυναικία φιγούρα (με ενα συνοδευτικό λεκέ αίματος να λάμπει δια της απουσίας του), ενώ πίσω στο διάδρομο φαίνεται ένα δεύτερο σπλάτερ σκηνικό, όπου το κεφάλι της κόρης χτύπησε με τεράστια φόρα τον τοίχο. Frenzy? Δεν αποκλείεται καθόλου. Ο Bruce φαντάζεται τον τρομαγμένο neonate, χωρίς επίγνωση της κατάστασής του, να προσπαθεί να βρει καταφύγιο στην προηγούμενη ζωή του όταν το Beast κάνει και πάλι την παρουσία του εμφανή.
Το σπίτι δίνει λιγοστά hints σε σχέση με το τι ακολούθησε. Ο Walder Miner δεν ήταν κανείς, ένας μπεκρής μισοάνεργος μικροαστός με μια προβληματική οικογένεια και οικονομικά ζητήματα, σίγουρα δεν μοιάζει με το προφίλ κάποιου που αξίζει να κάνεις embrace ενάντια στο Tranquility ρισκάροντας την ύπαρξή σου. Φεύγοντας δεν μοιάζει να πήρε απολύτως τίποτα, μάλλον έτρεξε όσο πιο μακριά μπορούσε τρομοκρατημένος από τον ίδιο του τον εαυτό.
Το μονοπάτι έχει παγώσει. Τρεις μέρες αργότερα, δεν υπήρξε κανένα απολύτως σημάδι που να υποδεικνύει τι έκανε στη συνέχεια. Άραγε να τον πήρε ο ήλιος; Αν όχι, αργά η γρήγορα θα προδωθεί. Οι βρικόλακες κρατάνε μια φωτογραφία του και επιστρέφουν στο South Side.
Εγκατάσταση
Τις επόμενες εβδομάδες το coterie του Zero βάζει μπρος το σχέδιο Jackson Park. Ο Zero μαθητεύει την Megan στο μαγείρεμα από meth, και μαζί ξεκινούν να παράγουν τις πρώτες ποσότητες ουσιών που θα στείλουν στους bikers για διακίνηση. Παράλληλα οι bikers ξεκινούν να εδραιώνονται, εξωθώντας με ή χωρίς βια τους ανταγωνιστές συμμορίτες από το πάρκο. Είναι μια μακρά διαδικασία, η οποία όμως ξεκινά ενεργά. Χρειάζεται οργάνωση, υλικά και υποδομές, αλλά τόσο ο Zero όσο και οι Bikers ποντάρουν σε μεγάλα κέρδη.
Όσο τρέχουν όλα αυτά, ένα βράδι έρχεται η Έριν να μιλήσει με την Megan. “Έχω κάτι που θέλω να δείξω μόνο σε εσένα”, της λέει. Την οδηγεί στο South Woodlawn και στον δρόμο που της ορίστηκε για haven. Σταματάνε σε μια πλευρά του δρόμου, μπροστά σε ένα διόρωφο αδιάφορο κτίριο που μοιάζει με αποθήκη. “Δεν προδίδεται, ε;”, χαμογελά η Έριν. “Έλα να δεις τι έχει μέσα.”
Πηγαίνει από την πίσω μεριά του κτιρίου και αρχίσει να σκαρφαλώνει έναν υδραγωγό, σταματώντας σε ένα περβάζι κάτω από ένα παραθυράκι. Βοηθά και την Megan να σκαρφαλώσει και της κάνει νόημα να κοιτάξει μέσα. Η Megan κολλά το πρόσωπό της και μένει άναυδη: το παράθυρο ανοίγει σε ένα δωμάτιο-τρώγλη, με δέκα βρώμικα στρώματα σε κουκέτες και κάποια ταλαιπωρημένα κορμιά να κοιμούνται εδώ και εκεί σε άθλιες συνθήκες υγιεινής. Η απέναντι πόρτα ανοίγει προς τα εσωτερικά του χώρου, όπου φαίνεται μια έκταση γεμάτη ραπτικές μηχανές και υλικά ένδυσης, πιεσμένα σε ελάχιστο χώρο και με εμφανείς τις άθλιες εργασιακές συνθήκες. Πρόκειται για ένα sweat shop, σύγχρονοι σκλάβοι κρυμμένοι από τον κόσμο στην μέση του Σικάγο. “Υψηλή μόδα” ψυθιρίζει η Έριν, “τροφοδοτούν τις καλύτερες μπουτίκ.” Επιστρέφουν στον δρόμο. “Η συνέλευση μου παραχώρησε όλον τον δρόμο, έτσι δεν είναι; Το feeding ground είναι δικό μου, άσχετα αν δεν το γνωρίζαμε, ε Megan;”
Η Megan σαστίζει προσωρινά - πώς η φρίκη και η μιζέρια τόσων ανθρώπων συνοψίζεται στην ουδέτερη και αποστειρωμένη φράση “feeding ground”? H Erin της απαντά χαμογελώντας πως ο κόσμος είναι άδικος, πως ίσως το να τους πίνει θα είναι ό,τι καλύτερο τους έχει συμβεί τελευταία, και πως στην τελική κάποιοι ζουν και άλλοι πεθαίνουν, με τον ρόλο του βρικόλακα σαφή σε αυτή τη σχέση. Η Megan δεν γνωρίζει το τι επιπλοκές θα είχε να μαθευόταν η ύπαρξη αυτού του μέρους σε αυτή τη φάση, και προτείνει να το κρατήσουν προς το παρόν μυστικό ώσπου να σταθεροποιηθεί η κατάσταση.
Οι βδομάδες περνούν, τα πράγματα προχωράνε. Μια από τις επόμενες φορές που βρίσκονται η Έριν με την Megan αναφέρεται το θέμα του Κεμίλ. “Έμαθα ότι προσχώρησε στους Iconoclasts και εγκαταστάθηκε μαζί τους στην εκκλησία”, λέει η Erin. “Νοιώθει πως τον εγκαταλείψαμε, πως τον πουλήσαμε για το South Woodlawn. O ίδιος δεν θα σταματήσει λέει, θα γίνει ο τρόμος στο σκοτάδι για τους Invictus. Μερικές φορές αναρρωτιέμαι αν έχει δίκιο, και πραγματικά συμπάσχω... ο αγώνας του είναι δίκαιος. Πρόσφατα άκουσα και για κάτι φήμες σχετικά με έναν παλιό Carthian που έμαθε τι έγινε με το νοσοκομείο και επιστρέφει στο Σικάγο για εκδίκηση, ίσως ο Κεμίλ να έχει μεγάλες πλάτες”. Για την Megan, η συσχέτιση του Kemil με τους μηδενιστές Εικονοκλάστες είναι πηγή άγχους - τι μπορεί να βγει από αυτή την αφύσικη ένωση; Όσο για τις καινούριες φήμες, δεν είναι κάτι που ακούγεται πως θα έχει καλή κατάληξη.
Κάπου εκεί σκάνε και τα ανησυχητικά νέα, από ένα τηλεφώνημα του Uzimander στον Zero: “έχουμε πρόβλημα, έχουμε μεγάλο πρόβλημα. Η κυριαρχία μας στο πάρκο απειλείται. Μάθαμε πως το πάρκο το διεκδηκεί το The Machine, που εδώ και καιρό μετακινεί τα δικά του από τις συμμορίες που εξαλείφουμε.”
“Πρέπει να βρεθούμε!”