Για την Megan, ο τρόπος που παρατηρεί την διαδρομή της στο τατουάζ χαρακτηρίζεται από ένα ορόσημο: το φεστιβάλ τατού του South Side. Εκείνο το βράδι είχε την ευκαιρία να δει τις δημιουργίες του Veil μέσα στην μαύρη νταλίκα, μια σειρά από ανθρώπινες μορφές παραμορφωμένες - ή μάλλον όχι, η παρα-μόρφωση υποννοεί ασχήμια, ενώ τα εκθέματα εξέπεμπαν γοητεία και δέος, ας πούμε δια-μορφωμένες ή μετα-μορφωμένες - από τα χέρια του μυστήριου βρικόλακα.
Έχοντας δει αυτό το επίπεδο επιβολής της θέλησης του δημιουργού πάνω στο έργο του, έκτοτε η προσέγγιση και της ίδιας στην δική της τέχνη έχει αλλάξει. Όταν ξεκίνησε να χτυπά, άνθρωπος ακόμα, στόχος της ήταν να αποδώσει αυτό που ο πελάτης ζητούσε. Πλέον, λαμβάνει μια κατεύθυνση από τον πελάτη και πλέον του δίνει αυτό που εκείνη θεωρεί πως του αρμόζει, επιβάλλοντας την δική της κατεύθυνση και χτίζοντας σταδιακά πάνω στην ανατομία των μυών που περιμένουν κάτω από τη βελόνα της.
Είναι άραγε το αίμα που την αλλάζει; Της το είχαν πει, πολλοί και με διάφορους τρόπους, πως το δικό της αίμα, το αίμα των Ventrue, φέρει ιδιαίτερη δύναμη και εξουσία, χρίζοντας πολλούς πρίγκιπες και άρχοντες της νύχτας. Μέσα στους λίγους μήνες που πέρασαν από το απρόσμενο embrace της, η Megan νοιώθει τον χαρακτήρα της να αλλάζει. Αποδέχεται αυτή την αλλαγή μάλλον με ευχαρίστηση - κανένας από τους “παλιούς” βρικόλακες που την περιτριγυρίζουν δεν είναι άλλωστε φυσιολογικός! Αντίστοιχα και η ίδια πρέπει να βρει το δικό της δρόμο, και δεν έχει νόημα να εναντιωθεί στη φύση της. Οι φιλοσοφικές σκέψεις πληθαίνουν, και η Megan αποφασίζει πως δεν έχει νόημα να βράζει στο ζουμί της. Φεύγει και πηγαίνει να βρει την Erin στο εργαστήρι της, λίγα στενά παρακάτω.
Κάτω από την πόρτα φέγγει κόκκινο φως. Η Megan χτυπά και ανοίγει ένας από τους ανθρώπους της Erin. Μέσα έχουν στηθεί σκαλωσιές και δοκιμάζουν διάφορα συστήματα φώτων, λούζοντας τον χώρο σε τόνους του κόκκινου. Είναι το νέο πρότζεκτ της Erin,όπως εξηγεί η ίδια: μια παράσταση οπτικών ψευδαισθήσεων και συναισθημάτων, με σκοπό να γαργαλήσουν το beast των θεατών, kindred αποκλειστικά. Άφθονο κόκκινο χρώμα, προβολές με φλόγες, δυνατή μουσική, γυμνοί κυνόδοντες... το ζήτημα είναι η σωστή ποσότητα, να φέρεις τον θεατή στο όριο που θέλεις.
Η Megan βλέπει κάποιες από τις πρόβες, που είναι πράγματι άκρως τσιτωτικές. Εκεί διακρίνει και την διαφορά της ίδιας από την Erin στον τρόπο που βλέπουν την τέχνη τους: η Erin ζει για το κοινό, η Megan δημιουργεί για τον εαυτό της. Όπως και ο Veil, o μυστήριος εκείνος fleshcrafter που εδώ και τόσο καιρό δεν είναι μακριά από τη σκέψη της.
“Εριν, θα πάω να γνωρίσω τον Veil.” Θα ανοίξει το πρώτο δικό της μονοπάτι. Θα πάει να μάθει μια τέχνη, αποκλειστικά βρικολακική! Χαμογελά σαν μια νέα έφηβη που ατενίζει το μέλλον. Η Έριν επικροτεί την πρωτοβουλία της και υπόσχεται να την συνοδέψει ή να την βοηθήσει σε ό,τι χρειαστεί.
Λίγο αργότερα η Megan αναζητά την κάρτα που της είχε δώσει ο Veil και χτυπά τον αριθμό. “Ποιός είναι;”, ακούγεται μια αντρική φωνή από βαθειά.
“Είμαι η Megan, σας είχα γνωρίσει στο South Side Tattoo Festival. Μου είχατε δώσει την κάρτα σας...”, ξεκινά διστακτικά η Megan.
“Α, ναι, η νεαρή. Megan λοιπόν. Τι θέλεις;”, διακόπτει η φωνή.
“Να μάθω.” Η Megan πέρασε ώρες δοκιμάζοντας πιθανές απαντήσεις σε αυτή την ερώτηση, αλλά τελικά της βγήκε μόνο η ουσία.
“Παρασκευή μεσάνυχτα, South Cicero Avenue και W 63rd Str.”. Κλείνει.
Carneia Meat Processing
Λίγο πριν τις 12 την Παρασκευή, η Έριν με την Megan καταφθάνουν στο σημείο του ραντεβού. Εκεί στέκεται ένα παλιό εργοστάσιο από λαμαρίνα, με έναν τεράστιο σκοτεινό λεκέ στη μια του πλευρά και μια μισοσπασμένη πινακίδα: “Carneia Meat Processing”. Ταιριαστό και κατάλληλο. Η Megan πλησιάζει μόνη της και λέει στην Erin πως αν δεν εμφανιστεί έγκαιρα να καλέσει τον Zero για βοήθεια.
Το buzzer της πόρτας ενεργοποιείται πριν πατήσει το κουδούνι. Μέσα περιμένει ένα άδειο εργοστάσιο επεξεργασίας ζώων, με τις ράγες με τα τσιγκέλια και τα φαρδιά κανάλια για το αίμα και τα άλλα απόβλητα να υποδεικνύουν μια εντατική χρήση σε περασμένες εποχές. Τα τσιμέντα είναι κατάμαυρα, ποτισμένα μέχρι βαθειά. Ένα φως φαίνεται από την πόρτα στο πάνω μέρος της σκάλας στο βάθος. Η Megan πλησιάζει. Η φιγούρα του Veil πλησιάζει, ντυμένος στα μαύρα.
Την προτρέπει να του εξηγήσει γιατί βρίσκεται εκεί. Η Megan του εξηγεί την αλλαγή της από τότε που έγινε βρικόλακας, τις εμμονές της στο τατουάζ, την μαγευτική αίσθηση που της έδωσε η τέχνη του όταν είδε τους μεταμορφωμένους ανθρώπους στο φεστιβάλ. Θέλει να σπάσει τους περιορισμούς και να μάθει.
Ο Veil της προτείνει ένα πείραμα: αρχίζοντας, αυτή θα του κτυπήσει ενα τατουάζ στο χέρι. Αποκαλύπτει το χέρι του με δυο αντίχειρες και της δίνει ένα σετ από παραδοσιακά μικρονησιακά σύνεργα τατουάζ. Η Megan ξεκινά, δοκιμάζοντας τη νέα συμμετρία που κανένα ανθρώπινο χέρι δεν της είχε παρέχει. Στη διαδικασία, ο Veil επεμβαίνει, της πιάνει τα δάχτυλα στα χέρια και τα μορφοποιεί κατάλληλα ώστε να αγκαλιάζουν περίτεχνα το εργαλείο. Αλλάζει το στάδιο, αλλάζει το εργαλείο, αλλάζουν και τα δάχτυλα της Megan.
Για ώρες, οι δυο τους συνομιλούν μέσω της τέχνης. Η Megan ανακαλύπτει δυνατότητες, ο Veil ανοίγει δρόμους με μικρές αλλά δυνατές κινήσεις. Όταν πια τελειώνουν, ο Veil μιλάει.
“Η τέχνη αυτή δεν είναι εύκολη, θέλει κόπο και διάβασμα, απαιτεί ανατομική ακρίβεια. Χρειάζεται ισχυρό αίμα για να επιβάλλει τη θέληση στο σώμα που αντιστέκεται, θέλει εμπειρία και δύναμη στα δάχτυλα, μα πιό πολύ θέλει αφοσίωση και επιμονή.
“Αυτή δεν είναι από τις αποφάσεις χωρίς κόστος. Πρώτα από όλα, θα απομακρυνθείς οριστικά από την ανθρώπινη φύση σου, δεν μπορείς να νοιώθεις οίκτο για τα εργαλεία της δουλειάς σου. Θα πάρεις το δρόμο του κυνηγού και δεν θα διστάσεις να πάρεις ζωές όταν τις χρειάζεσαι.
“Μέχρι να ωριμάσει η τέχνη σου θα χρειαστεί να κρύβεσαι - πολλοί μπορούν να εκτιμήσουν το αποτέλεσμα αλλά θα τους τρομάξει η διαδικασία. Η εκμάθηση του Vicissitude έχει φρικαλεότητα και πολύ αίμα και άχρηστο πτώμα για κρύψιμο, διαδικασίες τις οποίες πρέπει να αντιμετωπίζεις ψυχρά και αποστασιοποιημένα.
“Είσαι μικρή και νέα, εύπλαστη ακόμη, ιδανική μαθήτρια για μένα εάν αποφασίσεις να με ακολουθήσεις. Δεν θα μείνεις έτσι για πολύ, οι ίντριγκες και οι συνωμοσίες της Πόλης των Ανέμων θα σε κάνουν σαν όλους τους άλλους υποκριτές. Σκέψου το καλά. Εάν πραγματικά το επιθυμείς και δέχεσαι να κάνεις ό,τι είναι απαραίτητο για να μάθεις, έλα σε εμένα σε μια βδομάδα ακριβώς, στο ίδιο μέρος. Εάν δεν έρθεις τότε, μην ξαναεπικοινωνήσεις μαζί μου.”
Το ξημέρωμα πλησιάζει. Ενθουσιασμένη, η Megan βγαίνει από το παλιό εργοστάσιο και μπαίνει στο αυτοκίνητο όπου η Erin την περιμένει αγωνιώντας. Τρέχουν σαν τρελές στους αυτοκινητόδρομους του νότιου Σικάγο σε μια ξέφρενη καταδίωξη από τον ήλιο, και καταλήγουν με το δέρμα τους ελαφρά τσιγαρισμένο στο υπόγειο από το εργαστήριο της Erin.
Επιστροφή
Τα επόμενα βράδια, η Megan συλλογίζεται το μέλλον. Το μονοπάτι του Veil είναι τρομαχτικό από μια άποψη, είναι δρόμος χωρίς επιστροφή. Από την άλλη, ποιός βρικόλακας έχει μείνει ανέπαφος από τη φύση του; Για την ίδια, η τέχνη του Veil της ασκεί μια γοητεία που δεν έχει ξανανοιώσει ποτέ από τότε που εισήλθε στο σκοτάδι.
“Σκέφτομαι να κάνω το βήμα”, εκμυστηρεύεται η Megan στην Erin ένα από τα επόμενα βράδια. “Ω! Η μικρή Megan σαλπάρει”, χαμογελά πλατειά η Erin. “Embrace your essence. Το μυστικό σου είναι ασφαλές μαζί μου.”